De bloggende terras-tijger – Snaveltjes

koffiefabriek gouda

koffiefabriek gouda

De terrassen zijn bijna allemaal dicht. Het ene terras dat nog open is, overdekt en met verwarming, zit vol met rokers. Luidruchtige rokers. Die combinatie laat ik even aan me voorbijgaan. Tijd voor het overdekte terras: het cafe!

Gouda heeft een cafe dat zich de Koffiefabriek noemt. De Koffiefabriek staat voor het tweede opeenvolgende jaar in de AD top 10 van beste koffiezetters in Nederland.

In de Koffiefabriek zit ik liefst aan hetzelfde tafeltje. Kan ik alles goed overzien en het commentaar van de bediening horen. Om 10.55 waren er nog 10 tafeltjes vrij, en om 11.00 was het vol. Kwamen er tot voor kort voornamelijk twintigers en dertigers, nu zat de zaak ineens vol met dames van een jaar of zestig. Vol met mij en snaveltjes. Hadden allemaal het AD gelezen …

SNAVELTJES! Ik word doodnerveus van ze. Ze zitten maar te kwekken en druk te zijn alsof ze de eigenaar zijn. En eisen dat ze hebben. Niets is er goed, alles moet anders en de bediening is traag. Vroeger weet je nog …

Snaveltjes lezen de Margriet of de Libelle en zijn sociaal zeer actief. Minstens twee keer in de week gaan ze lunchen en koffiedrinken met andere snaveltjes. Als een nest snaveltjes in je stamcafé neerstrijkt kan je beter een andere kroeg opzoeken.

De koffie was zoals altijd perfect en de bediening top. Je kon wel merken dat het drukker was dan normaal maar de meisjes bleven onverstoorbaar aan het werk en waren superattent. De kwaliteit is niet ten koste gegaan van de kwantiteit.

Na een tweede latte macchiato ben ik maar weggegaan. De verhalen van vrouwen van zestig gaan meestal over hetzelfde onderwerp. De kinderen, de kleinkinderen en de twintigste vakantie van dat jaar. Daar kan ik geen blog over schrijven.

Confrontatie in de winkelstraat

winkelstraat

Blindelings door de winkelstraat

Een willekeurige winkelstraat. Mensen lopen dwars door elkaar. Een complete chaos die gek genoeg maar zelden voor problemen zorgt. Het is niet dat iemand zich aan verkeersregels houdt, integendeel, iedereen doet maar wat. Zonder botsingen of schreeuwpartijen. Meestal gaat het goed.

winkelstraat

Ik vroeg mij af hoe we dat oplossen met elkaar. Oogcontact is er niet, niet bewust in ieder geval. Hebben we net als vleermuizen een radar in het hoofd waardoor we net op tijd uitwijken? Of doen we het met onze neus? En hoe kan je het fout laten gaan? Dat laatste leek me een aardig experiment voor een doordeweekse dag …

Om er achter te komen wie er voor wie uitwijkt had ik het volgende bedacht: ik trek een zwarte jas en donkere broek aan, kijk recht voor me uit en loop in een rechte lijn de straat door. Mijn gelaatsuitdrukking is neutraal en ik ga niemand aankijken.  Dat was dus vragen om problemen. Binnen 10 meter knalde ik tegen een kinderwagen en gezellige dame aan. Die even niet zo gezellig meer was. Men nam niet de moeite om voor mij uit te wijken. Of men zag me niet. Ik vermoedde zelfs dat men mij niet wilde zien! Maar waarom niet? De donkere kleding? Of mijn uitdrukking?

Ik besloot verder te gaan met een agressieve houding en iedereen vernietigend aan te kijken. Dat lost een hoop op! Na de halve winkelstraat nog niemand omver gelopen. Maar toen er een stel brede Harry’s aan kwam vond ik het experiment voldoende onderbouwd. Toen week ik uit. Hallo, ik wil geen knal voor m’n kop!

Al met al een grappig experiment. Voor herhaling vatbaar met inbreng van andere variabelen. Zoals een puntmuts of een gespikkelde jas. Een lange neus of piposchoenen. En de conclusie? Het gaat allemaal een stuk beter als we er niet teveel over nadenken en gewoon maar wat doen. Maar dat is zeker geen wetenschappelijk onderbouwde conclusie 🙂

Een pittige pastasaus …

pepers

Deutsch: Reife und grüne Bhut Jolokia

Achter zijn groentekraam stond Hassan te blauwbekken. Diep wegdoken in een bruinleren jas, de handen in de zakken gestoken staarde hij somber naar zijn klanten. Hij was geen schim van de vrolijke en behulpzame man die mij vorige week groenten en fruit verkocht. Vragen naar de oorzaak van zijn humeur is het geven van het antwoord.

Geef hem eens ongelijk: hij stond van de vroege ochtend tot de late middag in de drijfnatte wind. Het regende zo hard dat ik de tomaten niet meer hoefde te wassen toen ik thuiskwam.

Hassan is mijn favoriete groenteboer. In zijn kraam liggen talloze soorten appels, peren en tomaten, sinaasappels en bananen. Je kan het zo gek niet bedenken of hij heeft het. En de kwaliteit is perfect. Maar voor de Hollandse groenten kom ik niet alleen. Hassan heeft een hoekje met exoten. Bijzondere paprika’s, speciale knoflook, uitzonderlijke knollen. En pepers …

Mijn vrienden weten dat ik gek op koken ben. Soms deins ik er niet voor terug om te experimenteren. Vooral bij het maken van pasta en pizza. De saus kan je op talloze manieren maken. Zoete tomaten als basis, sjalotjes fruiten in olijfolie, venkelzaad voor de smaak … Beetje gerookte knoflook. Voor de vrienden die ‘s-avonds langs zouden komen ging ik een bijzondere pasta maken. En dus vroeg ik aan Hassan of hij ook bijzondere pepers had die ik kon gebruiken. Een beetje pittig graag.

Natuurlijk had Hassan pittige pepers. Ondanks de slagregen leefde hij helemaal op. Druk gebarend liep hij voor me uit naar het speciale hoekje met bijzondere groenten. Ik kon kiezen. Niemand had zoveel soorten als Hassan beweerde hij. De heetste pepers ter wereld! En vers! Zijn enthousiasme was aanstekelijk en ik liet me verleiden drie soorten te kopen die volgens hem allemaal anders smaakten. Hij riep iets van Bhut Jolokia, Savina Habanero en Chipotle geloof ik. Dat waren de beste! Als je er tenminste tegen kan knipoogde hij. Nadat ik hem had gegarandeerd dat ik van heet eten hield ging ik vol vertrouwen naar huis om de keuken in te duiken.

De basissaus had ik weken geleden al gemaakt en ingevroren. Alleen nog pasta maken en koken en de maaltijd kon beginnen. Ik sneed de pepers en wilde ze licht fruiten om ze aan de saus toe te voegen. Op het moment dat ze in de pan lagen kwam er een damp vanaf die me naar adem deed happen. Ik kon nauwelijks nog adem krijgen en vluchtte de keuken uit. De pepers waren zo heet dat ik hartkloppingen kreeg en de tranen me over de wangen liepen…

Ik kon er niet tegen dus. En mijn vrienden ook niet. Niemand kon er tegen. Gelukkig had ik ze nog niet aan de saus toegevoegd. De keukendeur heb ik de hele avond opengezet om de lucht van de pepers weg te krijgen.

Bhut Jolokia is de heetste nog eetbare peper ter wereld. Je schijnt er net niet aan dood te gaan … Maar als je hartklachten hebt kan je er beter niet aan beginnen. Volgens Saltus op Plazilla is ‘de rode Savina is maar liefst zestig keer sterker dan een doorsnee jalapeno peper. De liefhebbers van hitte zeggen dat je het een keer in je leven moet meemaken om een gerecht te proeven waarin de Rode Savina Habanero in verwerkt zit. Of je dat graag wil doen is aan jezelf, het zal zijn alsof je net gloeiend hete lava gedronken hebt.’

Hassan blijft mijn favoriete groenteboer. Hij mag me elke keer verrassen. Maar ik heb m’n lesje geleerd …

De bloggende terras-tijger – Irish Pub

irishpub | witchwithaview

Gouda heeft de markt. Het episch centrum van alle vertier. Alle burgers en buitenlui gaan daar zitten, drinken en mensen kijken. Midden op de markt het eeuwenoude stadhuis waar om het halfuur de stadsbeiaardier zich uitleeft. Leuk! Voor de toerist … Maar na zoveel jaar wil je wel eens wat anders.  Andere mensen, andere kroeg. Ver weg en toch dicht bij huis. De Ierse kroeg, een Irish Pub.

De Ierse kroeg is voor Ierland wat de pizzeria is voor Italie: een top exportproduct. Geen dorp kan meer zonder. Op elke markt vind je er wel eentje. En ze zien er allemaal hetzelfde uit. Bruine inrichting, banken met rugleuningen die zo hoog zijn dat je de tafel achter je niet kan zien. Een toog met vijf verschillende taphandels die allemaal een schild hebben van het biermerk. Ale, Bitter, Lager of Guinness. En Heineken natuurlijk.

paddy's Gouda | witchwithaview

Paddy’s. Niet een bijster originele naam. Maar er komt wel origineel publiek. Naast me, op het geïmproviseerde terras, zat een wat ouder echtpaar geanimeerd te kletsen met twee jongedames. Alsof ze elkaar al jaren kenden. Over de liefde, over de criminaliteit, over de crisis.

Midden in het gesprek springt de oudere dame op en loopt gillend naar de andere kant van de straat. Twee seconden later een van de meisjes. WESP!!! Ik schiet in de lach. Wat zo even een rustig keuvelend gezelschap was is verworden tot een dollemans bende.

‘Ik ben allergisch voor wespen!’ schreeuwt ze met een onvervalst Antwerps accent. ‘Zij prikken mij altijd!’

irishpub | witchwithaviewNu is het augustus en dus wespenmaand. De limonadewesp is agressief de terrasjes aan het bestormen. Nog een reden om bier te drinken in plaats van Icetea. Zo’n voorval geeft aanleiding tot een gesprek. Mijn Belgische buurvrouw blijkt al zes jaar schuin tegenover de Pub te wonen en is vaste klant. Zij en haar vriend – ‘Trouwen doe ik nooit meer meneer …’ – wonen boven de naaimachinehandel. Gezellige mensen die van ‘gewoon’ houden. En de drukte van de markt zat zijn. Dat schept een band.

Na een Kilkenny‘s volgt een London Pride. Kilkenny heeft het net niet. Een beetje Amstel uit Ierland. Om over Murphy’s maar niet te spreken. Niet te drinken. Maar London Pride is best ok. En de kroeg ook. Ik ga nog maar eens langs. Kom ik vast een Zweedse uit Krommenie tegen.

Kaarsjesavond in Gouda

stadhuis en boom op kaarsjesavond 2012 in gouda

Op 11 december was het #Kaarsjesavond in #Gouda. Wegens succes gekopieerd door tal van andere steden die ook een graantje willen meepikken uit de reliruif. Het origineel blijft toch Gouda.

Ik ben de hele dag op stap geweest om via Instagram/kerstcadeau de sfeer vast te leggen. Door slim programmeren zijn alle foto’s rechtstreeks op een speciaal kerstblog geplaatst. Vervolgens stuurde dit blog ze door naar Twitter en naar een Facebookpagina. Met een druk op de knop bloggen all over cyberspace.

Op tal van plaatsen traden bandjes op. Van samenzang tot Leger des Heils. Of Ierse muziek.

Gouden hanen huilen niet

Hemelzwerk vol grauwe wolken,
doet dampen om zijn vleugels kolken,
niets verstoort hem,
in zijn eeuwig statisch levensritme

Kathedralen van het lage land
wolkenkrabbers aan de hemelkant,
zijn een wrede combattant
Uren glissen in een tragisch ritme.

Niemand luistert naar  zijn lied,
God die hem hier achterliet
zegt: Gouden Hanen huilen niet…
‘Uren glissen in een tragisch ritme,

uren glissen in een tragisch ritme,
in zijn eeuwig statisch levensritme.’

eerder gepubliceerd als ‘Kathedralen van het lage land’

Geert

Gouda in 52 blogs

Gouda
gouda op kaarsjesavond
gouda op kaarsjesavond

Gouda. Een plaats midden in Zuid-Holland, dicht bij Rotterdam. Steeds dichter bij Rotterdam kan je wel zeggen. Gouda is samen met Amsterdam wereldbekend. Gouda vanwege de kaas uiteraard. Binnen Nederland vooral vanwege de vermeende problemen met jonge Marokkanen. Op een grijze vrijdag zie ik de stadsmariniers door de straten dwalen …

Er wordt maar weinig over Gouda geschreven. Terwijl er net zoveel, of zelfs meer is te beleven dan in elk ander Nederlands provincieplaatsje.
Hier geen grootse (her)openingen van te lang gesloten musea. Geen Gay parade of bloemencorso. Wel een kaasmarkt die jaarlijks duizenden toeristen trekt en Kaarsjesavond met zang en reflectie. En een markt vol terrasjes en kroegen.

Gouda op Koninginnedag
Gouda op Koninginnedag

De markt in Gouda is wereldberoemd. Vooral het carillon op het stadhuis trekt de aandacht. Mijn stukjes zijn platvloerser en zullen vooral over de kroegen, terrassen en Gouwenaars gaan. Niet over de soort bier of het merk koffie. Daar hebben we het AD voor. Hoewel ik een lofzang op een buitengewoon geslaagd biertje niet kan vermijden.

Geen zware verhalen of toeristische praatjes. Ik ben de VVV niet!