Vriendschap

Met weinig woorden veel kunnen zeggen. Dichters hebben deze gave. Zijn in staat om met een pennenstreek emotie bloot te leggen, harten te doen smelten, koningen te verleiden. Poëzie wordt geboren uit ellende. Hoe zwaarder het juk hoe mooier de strofen. Want het leven is een wrede minnaar. Een beeldschone sirene in een wit gewaad die je kan vernietigen met haar betoverende zang. Die je … Continue reading Vriendschap

Weekly photo challenge - Humanity

Alles blijft – Gerrit Komrij

Daar stond een muur die ik heb aangeraakt. De muur werd afgebroken. Van het puin werd verderop een fundament gemaakt. Ik plantte een fruitboom in mijn oude tuin. Die werd geasfalteerd. Vijf meter diep Houdt zich een wortelstronk nog grommend koest. Vijf eeuwen lang desnoods. De Spaanse griep Landt ooit op Mars omdat ik heb gehoest. Er was een vriend aan wie ik heb geschreven, … Continue reading Alles blijft – Gerrit Komrij

Weekly photo challenge - Humanity

Alweer een sonnet?

Gister besprong mij de aandrang tot dichten zonder bedoeling, zonder idee. Ik werd in bezit genomen door iets wat men noemt: melan- cho- li- cae. Toch had ik beter in bed kunnen blijven. Geen zin die blijft hangen, geen hemels moment Mijn schrijven van proza lijkt grootdoenerij Bah! Al dat gerijm, bladzij na bladzij, Schrijf eens iets anders, schrijf een vrij vers! Wees ambivalent! Ik … Continue reading Alweer een sonnet?

Poëzie is een daad – Remco Campert

Mijn eerste blog van 2013 is een gedicht van Remco Campert. Een optimistisch gedicht. Zeker niet zijn beste gedicht, puristen zeggen wellicht een matig gedicht, maar een gedicht dat mij aanspreekt. Want er staat exact wat poëzie voor mij betekent. En dat er in de laatste zinnen gestorven wordt ach… Poëzie is een daad Poëzie is een daad van bevestiging. Ik bevestig dat ik leef, … Continue reading Poëzie is een daad – Remco Campert

Gouden hanen huilen niet

Hemelzwerk vol grauwe wolken, doet dampen om zijn vleugels kolken, niets verstoort hem, in zijn eeuwig statisch levensritme Kathedralen van het lage land wolkenkrabbers aan de hemelkant, zijn een wrede combattant Uren glissen in een tragisch ritme. Niemand luistert naar  zijn lied, God die hem hier achterliet zegt: Gouden Hanen huilen niet… ‘Uren glissen in een tragisch ritme, uren glissen in een tragisch ritme, in zijn eeuwig … Continue reading Gouden hanen huilen niet

boijmans rotterdam

Een zilveren meer van leugens

Originally posted on WitchWithaView:
Een muur. De invloed van mensen dringt nauwelijks tot me door. Ik voel onzekerheid, ervaar verlangen, hunkering. Ik sta open, ben kwetsbaar, boor een heel klein gaatje in de muur, gluur voorzichtig naar buiten. Word verblind door een wereld anders dan gedroomd, Een zilveren meer van leugens … Mijn moeder, mijn vader eten zonder woorden. Tussen gebed en dankwoord. Nooit: ‘Hoe… Continue reading Een zilveren meer van leugens