Afdruk van mijn eindeloos verlangen

Lachend liep je op me af om een moment, een tijd die zeven dagen leek te duren, vlak voor me te blijven staan. Uitdagend, alsof je mijn verlangen nog verder wilde aanwakkeren. Je strekte je handen naar me uit, vlocht je vingers door de mijne en bezat me met je groene ogen. Toen deed je een paar stappen naar achteren, schopte je slippers uit, maakte de knoop van je rok, een zijden doek, los en liet die langzaam langs je lange benen naar beneden zakken. Met een vloeiende beweging schudde je je haren los, trok het laatste lapje uit dat onze lijven van elkaar scheidde.

Op de warme wind, heet als de vurige passie van liefde, zweefde de geur van jouw lijf, over het warme strand van de duinpan naar me toe. Door de trilling van de hitte zag ik het kippenvel op je buik, je huivering van verlangen dat versmolt met het mijne. Ik trok je naar me toe, nam je gezicht tussen mijn handen en drukte onze vochtige lijven zo dicht tegen elkaar dat je adem stokte. Als een veer zo zacht streelden jouw handen mij, omarmden me, namen ons samen mee naar een onafwendbaar moment van absolute afzondering. Tot we, hijgend en nat, vanaf een onnoembare afstand, naar elkaar keken, elkaar vast hielden, zonder weet te hebben van het samensmelten van ons wezen.

In het zand liepen de kuilen van hartstocht, de gaten die onze liefde had geslagen in de schoot van de aarde, langzaam dicht om alle sporen uit te wissen. Zachtjes lachend keek ik je aan, terwijl je vervaagde in de droom die je altijd zal blijven. Zo denk ik aan je terug, je haar vol zand, je ogen schitterend als de zee aan onze voeten, met die onbeantwoordbare vraag op je gezicht.

Jij bent een matrix, denkt in cijfers, maakt de optelsom van lust en leven terwijl ik de passionele vormen van je lichaam weergeef in een foto, als ware het een potloodschets met grove streken. Afgedrukt in een grof raster vervaagt jou beeld vanaf een afstand, maar gedachten kunnen tijd, gevangen in een klein moment, versterken tot die ene seconde in het leven waarin ik wist: ik leef!

Sterker kunnen mensen niet verschillen maar in het diepste van ons wezen zijn we een. Slechts gescheiden door de werkelijkheid, weef jij je leven verder zonder mij. In mijn herinnering zijn we samen, terwijl ik naar ons kijk, op die foto, nooit vergeten. Ik neem deel aan de processie, draag het Christusbeeld en ben gekruisigd.

Natuurlijk weet ik dat ik dat ben, daar op die foto. Maar ik weet ook dat ik het ben die toekijkt, op een scene waarin liefde wordt bedreven op een wijze die ik steeds bedrijven zal. Ik weet wat die man voelde, daar in die duinpan, samen met die vrouw op het warme zand onder een blauwe hemel. Ik weet nog hoe de kreten van een meeuw vervloeiden in de schrille kreten van jouw passie, in het hijgen van mijn lijf.

Op die foto zijn we samen, onze lijven klam, jouw hoofd op mijn schouder, mijn hand rustend op je borsten. Nooit zijn we dichter bij elkaar geweest. Voor mij zal er nooit meer iets veranderen, bij elke ademtocht ruik ik je haren, je lijf, de geur van onze liefde. Als ik mijn handen was voel ik de natheid van je dijen, het likken van je tong. Ik zie overal je lange benen, de rok verkreukeld liggen aan je voeten, jouw handen in mijn handen, je haren stralen in de wind. Voel je groene ogen branden in mijn hoofd.

Ik zal eindeloos verlangend naar je kijken, tot waarheid en droom vervagen en ik naast je lig, daar op dat strand. De stilte van de foto doorbroken …

Lief! Je bent een droom, een afdruk van mijn eindeloos verlangen.

 

eerder gepubliceerd in 2011

Wind

Op een zondag als deze kan ik nooit besluiten wat te doen. Zuchtend leg ik m’n boek neer, en staar moedeloos naar buiten. Een prachtig reisverhaal van Cees Nooteboom over Patagonia, subliem geschreven, je kan de spitse bekken van de lama’s bijna aanraken.. Toch lukt het niet om mezelf te onttrekken aan een algemeen gevoel van onbehagen, een grauwsluier op een pasgewassen tafellaken is op me neergedaald. Wind.

De schoorsteen staat als een valse dwarsfluit te blazen. De lokale troetelduif vliegt ondersteboven voorbij, pootjes in de lucht, klaar voor de middagwip. Ha, kijk daar word ik al wat vrolijker van: ik zie die duifjes de liefde al vliegend bedrijven! Wind. Heel veel wind. Continue reading

BadBruisBal

BadBruisBal

Hoe dit stukje te beginnen? Zal ik voor de licht erotische toon gaan? De zinnenprikkelende suggestieve variant die, in ieder geval mijzelf, zal opzwepen tot extatisch genoegen, wellicht kreunend genot? Of nee, kies ik voor de meer technocratische variant, scherm met de wet van communicerende vaten, Archimedes zelf, verlies ik mij in pseudo-wetenschappelijk gekwaak?
En waarom? Een rillerig gevoel, een zompige geest, de waan van grieperigheid. De voor de hand liggende oplossing, een cognacje, vind ik midden op de dag wat onaangepast, dus opteer ik voor het alternatief, Het Warme Bad met BadBruisBal.

Plaats van handeling. Natuurlijk niet de keuken, de tijd van een zinken teil hebben we ook hier allang gehad, maar de badkamer. Moeder die je rug inzeepte, een nat washandje over je neus. Tja, dat waren nog eens tijden. Uiteraard kan de vriendin als stand-in dienen, maar dat is niet geheel hetzelfde. De badkamer dus. Voor de onwetenden onder u, de Badkamer is meer dan de plaats waar het bad staat. De Badkamer is een oase van steen, gevuld met vochtige damp, behangen met zachte doeken. Handdoeken. Een goed bad nemen is een bijkans erotische ervaring. Het loom uittrekken van de kleding, het zachte ruisen van de waterstraal, het gorgelen van de kraan, alles draagt bij aan het euforische gevoel, van weldadig genot. Het voorzichtige contact met het warme water…

Auw! @%$@%$ Dat is heet! Zoals altijd de thermostaat te hoog gezet. Het mag de pret niet drukken. Nog snel even de laptop spatvrij in een hoekje. Itunes op. Best of Rock, Radar Love en zo. Niets hoogstaand graag. Boekje en glaasje wijn op de rand. En dan komt het voorlopig hoogtepunt. Met trillende vingers haal ik de BadBruisBal uit haar jasje. Hoe nu verder? Flikker ik haar zonder enige vorm van ceremonieel in het water? Zeker niet! Krijg ik altijd een slecht gevoel van. Heeft ze niet verdient. Tussen haakjes, jullie denken toch niet dat ik met een mannelijke BadBruisBal in bad stap? Moet niet gekker worden! Ze dus, moet met decorum in bad gelegd worden. Begeleid op de bodem van het bad neervlijen. Tijdens de tocht naar de bodem begint ze al te bubbelen van genoegen, te kirren van plezier. De belletjes dringen naar haar huid om aan de lange tocht naar boven te beginnen. Plop! Tikkel! Mijn zachtroze, poedelnaakte BadBruisBal. BB plus B, een soort uber BB dus.

Inmiddels het water zover afgekoeld dat ik erin durf te stappen. Op de bodem van het bad ligt BBB te rollen en te bruisen als een wilde. Met enige voorzichtigheid zet ik mijn voeten naast haar neer, zak door mijn knieën en ga zitten. De geur van lavendel stijgt op, vermengd zich met stoom, gaat een serenade aan met Supergirl van Reamonn, creëert een perfecte sfeer. Wijn. Boek. En wat voor een boek….

Lolita van Vladimir Nabokov. Lolita, licht van mijn leven, vuur van mijn lendenen. Grappig dat ik dit boek nu lees. Zo’n BadBruisBal doet tenslotte ook iets met je lendenen. Maar, goed, dat laat ik aan jullie eigen fantasie over. En alsof God oren heeft, Venus van Shocking Blue doet ook nog een nootje in de zak. Lolita is helemaal geen vrolijk boek, erotisch al helemaal niet, schokkend eerder. Als je met de moeder trouwt omdat je de dochter begeert is er wel iets helemaal mis met je. Vooral als de dochter iets van elf, twaalf jaar oud is.
BBB is inmiddels tot rust gekomen en ligt rustig bubbelend, in sterk afgeslankte vorm, naast mijn linker grote teen. De wijn is op en het boek heb ik maar even aan de kant gelegd. Het humeur moet opgelapt worden nietwaar, niet bezwangerd worden met somberheid. Druipend sta ik op, richting boekenkast in mijn studeerkamer, onderwijl mezelf afvragend of de houten vloer kan omgaan met druipend mens. Nieuw boek. Pinkeltje? Ahum. Nu even geen dubbelzinnige boeken graag.

Het bad heeft lang genoeg geduurd. BBB is uitgeraasd, de geur van lavendel is vertrokken met openen van de deur, de stoom is doodgeslagen. Er schiet mij een citaat van Schopenhauer door het hoofd: ‘De mens is geconcretiseerde geslachtsdrift, want de wil schuilt in de genitaliën.’ Echt wel.

Skinny Bitch

Vastleggen in volledig scherm 23-7-2009 210459.bmp
07.30 zondagmorgen.

Nét terug van een avondje stappen. Halfdronken van de slaap staat ze op haar stiletto’s naast mijn bed te wankelen en maakt alvast de eerste twee, drie knopen van haar Jeans los. Vannacht heeft een Skinny Bitch Pant in Liberation van Rock & Republic haar billen omspannen. Mijn ademhaling verraad me: ik slaap niet.

Ze steunt tegen de muur en trekt de linker stiletto uit, gaat op haar rug liggen en probeert de rechter uit te doen. Dat lukt niet. Broek te strak. Dan maar schoppen. Met haar duimen onder de broekband begint ze te duwen. Draaiend met haar billen schuift de jeans langs haar dijen naar beneden. De kleine haartjes liggen plat tegen haar klamme huid.

Nu haar kontje omhoog: het slipje van Marlies blijft nét hangen. Eerst één been in de lucht. De broek glijdt door tot haar linkerknie. Ander been in de lucht, broek naar rechterknie. Beide knietjes naar de kin en langzaam schuift de jeans langs haar enkels naar de grond.

Een paar minuten staart ze naar het plafond. De tweede huid is afgelegd, het vervellen is voorbij. Ze draait zich om en kijkt in mijn ogen.

Mijn vriendin is model bezemsteel, en gek op extreem strakke spijkerbroeken. Gezegend met een bovengemiddeld goed figuur en een paar mooie blauwe ogen. De jeans staan perfect maar dat is voor mij niet het leukste. Nee, dat is het uittrekken ervan. Of eigenlijk: het kijken ernaar.

Naakt is mooi, maar jeans…