Fifteen again

Do I still love her?

There I was. Sprawled out in my favorite chair at my favorite pavement café, drinking Coke (it is January and I was stupid enough to promise not to drink beer for a month) and suddenly there she was.

The girl I adored in High School. Some time ago I ‘found’ her by ‘coincidence’ on Facebook. No way. Facebook has a pretty good search engine … Her last profile picture was looking more than good. Of course I liked it. Safe to do, no way I will ever meet her ’in real life’. I thought …

Ok. What’s next? Say hi, smile and get the hell outta Dodge? Or say hi, kiss her and continue where I stopped forty years ago? So to speak of course because if I continued where I stopped then I … I better leave that to your own imagination.

Time stood still. She was even prettier as I remembered.’You have grown your hair. Last time we were together you had it cut short.’ She laughed. ‘Yeah, who says! You were the one with the long hair’.

Was I flirting? Watch yourself mate. This was very special, musing over old dreams, telling stories over former schoolmates, friends and teachers, lovers and impossible loves. She rememberers the music I loved. No idea what music she liked. But her eyes I never forgot.

Her eyes were just as beautiful as in 1973. The same green eyes I remembered. Her long, ash blond hair fluttered in a sudden wind gush… She bent over and kissed me on the lips. And I kissed her. Forty years disappeared. Fifteen again.

A terrace in January? Thank you Global Warming. Good for inspiration.

Food – A noisy dinner

De Lichtfabriek - Gouda

De Bloggende terras-tijger at ‘De Lichtfabriek – Gouda’

De Lichtfabriek in Gouda opened her doors just a few weeks ago. It is established in an old factory building. The big windows and the overall setting are great looking but there are also a few setbacks. The sound level is very high, due to the high ceiling and the lack of any soft materials. Another nuisance is the fact that the ‘inner level’ of tables is placed so low that you can look under the tables at the upper level… The last point of critique is the lack of a secured vestibule. You have to drop your coat over the back of your chair.

All these points are relatively easy to solve so perhaps you don’t notice them if you visit ‘De Lichtfabriek’. I certainly hope so because the dinner was very good. I ordered a medium rare Tournedos, my standard order when visiting a new restaurant, and the quality was as advertised. A medium rare steak should be warm through the middle with a hint of red. Most of the center of the steak should be pink. The sides should be well browned, the top and bottom caramelized to a dark brown color with good grill marks.

The desert was something special. In dutch: een bloempotje met aarde. Chocolate mousse with Oreo crum and whipped cream. A great combi.

All in all I can certainly recommend ‘De Lichtfabriek’ if you can live with the disadvantages. It is an enrichment for Gouda.

Aside
femme ou Gare du Nord - witchwithaview

In Brasserie Terminus Nord, tegenover het Gare du Nord zat ik aan een achteraf tafeltje een The Noir te drinken. Het rino-virus had me eindelijk te pakken. Ik had zelfs geen trek in een pression wat voor mij het signaal is dat ik echt beroerd ben.

femme ou Gare du Nord - witchwithaview

Vlak naast me, in het halfduister zaten een jonge vrouw en wat oudere man. Een man die goed geland was. En dat liet zien. Patek Phillipe om de pols, jasje van Brioni en dasje van Hermes. Grote bos zwart haar dat een beetje grijs begon te worden bij de slapen. Een CEO kop. Zou me niet verbazen als het een bekend politicus was. Of een acteur.

Zij was knap. Buitengewoon knap. Een schoonheid zoals je ze zelden ziet. Geen klassieke schoonheid maar een vrouw die Ik niet voorbij kan lopen zonder even om te kijken. Waar ik een rode nek van krijgt omdat ik net iets te lang naar haar kijk en zij met zo’n minzaam lachje terugkijkt: “ik weet het schat, ik ben knap en onbereikbaar” Middellang bruin haar, een beetje golvend en een brutale lok voor haar ogen. Reebruine ogen, ik permitteer me een stijlblunder. Ze waren verliefd.

Heel erg verliefd. Ze konden niet van elkaar af blijven. Zeker niet nadat een fles roze bubbels was opengetrokken. Zij werd daar zo aangeschoten van dat ze bij hem op schoot kroop en aan het tongzoenen sloeg en …

Brasserij Teminus Nord bestaat sinds 1925. Het interieur is een voorbeeld van Art Deco. Aan de plafonds kroonluchters, de muren hangen vol met spiegels en de banken zitten slecht. De obers lopen in Jacquet en betalen doe je bij de receptie. Een groot deel is ingeruimd voor gasten die komen lunchen en een klein hoekje met leren banken voor het café. De paarse kleur van de gevel zie je ook binnen terug. Een kroeg met donkere hoekjes voor verliefde stelletjes. Waar je kan wegdromen over tijden die niet mee terug komen.

Haar ogen waren hard en berekenend. Alsof ze twee gezichten had, zo verschillenden de ogen die hem aankeken en de blik die ik in een onbewaakt moment opving. Het was een kort moment maar het maakte mij veel duidelijk. Berekening. Een klassieke golddigger. Ik kon de humor er wel van inzien. Zijn hand gleed zachtjes over haar borsten naar beneden en kwam tot rust tussen haar dijen. Ik voelde me een voyeur. Soft porno in de brasserie. Maar ik zou liegen als ik niet bleef kijken.

Normaal gesproken hebben mensen die zoenen de ogen dicht. Een natuurlijke reflex. Ik had ineens door dat zij mij aankeek. Tijdens zijn liefkozingen. Licht geamuseerd. Ze wist dat dat ik haar doorhad. En dat het haar geen ruk kon schelen. Alleen de Patek Phillippe is een jaarinkomen voor een modaal gezin. Ik schoot keihard in de lach. Zij ook.

Mijn lichte ‘ongesteldheid’ was ineens een stuk draaglijker. Adrenaline doet wonderen.

De bloggende terras-tijger en de golddigger

DBTT in Chicago

Chicago – The Windy City

‘Dit is een heel hard land om in te leven. Hier zijn het de bedrijven die de wet bepalen, niet de overheid.’ Hij kwam uit Eritrea. Gevlucht voor geweld en onderdrukking was hij terecht gekomen in het kloppend hart van de Verenigde Staten. Chicago. ‘En als je hier geen werk hebt ga je ook dood van de honger ..’

Er klonk ondanks alles weemoed in zijn stem door. Verlangen naar thuis, naar een dorpje dicht bij de grens met Soedan. Een dorpje waar het altijd waait. The Windy City. Waar hij had leren autorijden. In 30 miles heb ik meer bijna-dood ervaringen gehad dan in de rest van mijn leven! Vier keer wist ik zeker dat we achterop een vrachtwagen zouden klappen, twee keer klapte ik met mijn hoofd tegen het zijraam omdat hij uit moest wijken voor de Freightliner naast ons en de rest van de tijd gaf hij plankgas of gierden de remmen. Toen ik na een uur heelhuids voor het hotel uitstapte zei hij blij: ‘Maar de kans dat ze je hier vermoorden is veel kleiner dan in Eritrea.’ Jaja .. Welkom in Chicago.

Willis Tower - ChicagoGrappige bijnaam, The Windy City. Ben ervan overtuigd dat die niets te maken heeft met de vermeende sterke zeewind die de stad teistert. Inwoners van Chicago zijn bluffers, Windbags. Gelukkig zijn het wel sympathieke zakken lucht. Chicago is de plaats waar president Obama zijn overwinningsspeech heeft gehouden. In het Millennium Park. Een park waar nu elke avond blues- en jazzbandjes spelen. Want Chicago is de Blues hoofdstad van Amerika. In het begin van de vorige trokken zwarte landarbeiders vanuit de Mississippi delta naar Chicago. Rond Maxwell Street ontstonden veel clubs waar ze hun muziek speelden. Bekende blues muzikanten uit Chicago zijn Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Elmore James, Jimmy Reed, Bo Diddley en Chuck Berry. En niet te vergeten Mahalia Jackson natuurlijk.

Het was een verplicht feestje. De dresscode was casual. Not. Tenzij je D-Squared designer jeans casual durft te noemen. De dames namen de code al helemaal niet serieus en pronkten met haute-couture en Louboutin. De Hollandse Terras-tijger viel niet erg uit de toon in een Stone Island chino en shirt van Rick Owens. Ik had al zo’n vermoeden… De fine-fleur van de mondiale numismatische wereld had zich verzameld in The Chicago Firehouse Restaurant. The Chicago Firehouse is, voor de verbouwing, gebruikt als decor voor de film Backdraft.

De Russische delegatie was afwezig. Geen inreisvisum gekregen. Althans, dat was het gerucht. De Oekraïense Munt was wel aanwezig. Daar werd niet mee gesproken. Iedereen die ik sprak was erg onder de indruk van de wijze waarop de Nederlanders de omgekomen inzittenden van MH17 eerden. De beelden van de rouwstoet hebben wereldwijd een diepe indruk gemaakt.

The Windy City. Downtown heeft allerlei plekken die je herkend uit films. De viaducten van de Chicago Transit Authority zie je bijvoorbeeld in The Blues Brothers, Public Enemy en The Dark Knight. In de laatste film zit ook de legendarische bar Twin Anchors. Daar gaat de bloggende terras-tijger zeker nog langs!

Taxichauffeurs blijven me verbazen. Nadat ik vanuit het Conrad Hotel Michigan Avenue was opgelopen op zoek naar The Chicago Firehouse en na 900 nummers tot de conclusie kwam dat ik niet op tijd zou komen besloot ik een taxi te nemen. Maar goed ook. Ik zat op North Michigan Avev960 … en moest op South Michigan Ave 1401 zijn. Ik had bijna 5 mile moeten lopen om er te komen. Hij keek lachend in zijn spiegeltje. ‘You’re not from here are you?’ Een constatering, geen vraag. ‘Are you from Holland? Oh, I know you are! Funny accent!’ Juist. Ik dacht dat ik redelijk goed Engels sprak. In ieder geval goed genoeg om niet direct als Hollander te worden weggezet. ‘You played well at the World Cup! And that young defender, Stephan de Vrij, he was excellent!’.  En dat ging nog even door, met de namen van de trainers en data van verloren finales.

The Windy City… Nou dat was geen bluf! Hoezo weten Amerikanen niets van Europa?

De Bloggende Terrastijger – Brasserie Terminus Nord

Brasserie Terminus Nord is het eerste restaurant waar je tegenaan loopt als je Gare du Nord uitwandelt. Op de hoek van de Rue de Dunkerque en Bd de Denain kan je het gewoon niet missen. Sinds de oprichting in 1925 is het bezocht door miljoenen toeristen. Ik arriveerde om een uur of tien ‘s-morgens in Parijs. De reis met de Thalys was prima verlopen, voornamelijk omdat ik mezelf de luxe had gegund om eerste klas te reizen. Voor slechts 25 euro meer het genoegen om van croissantjes en koffie te genieten zonder gekrijs van kinderen en opgefokte studenten. Mijn medepassagiers waren dames en heren op leeftijd en dat was prima! Met de ‘Grande Ligne’ naar Parijs is een reis terug in de tijd.Rotterdam Central station | WitchwithaviewRotterdam Centraal, mijn vertrekpunt, is net geopend en hypermodern. Hoewel prachtig vormgegeven ontbreekt de ziel nog. De verbinding met de stad Rotterdam en de symboliek zijn zeker aanwezig, maar grote drama’s hebben nog niet plaatsgevonden. antwerpenAntwerpen Centraal, door de Antwerpenaren ook wel de Middenstatie of de Spoorwegkathedraal genoemd, is op 11 augustus 1905 in gebruik genomen en staat op diverse lijstjes te boek als het mooiste station van Europa. Newsweek zet het station zelfs op de vierde plaats van mooiste stations ter wereld! De benaming Spoorwegkathedraal is geen overdrijving: denk de treinen en dienstregelingen weg, plaats kerkbanken in de zaal en je waant in de hoogmis. De hoogmis van het spoorbedrijf. De volgende stop van de Thalys is Bruxelles-Midi. brussel zuidBruxelles-midi is helaas een lelijke eend in de bijt. Het oorspronkelijke station dat uit 1869 dateerde is in 1949 vervangen door een functioneel gebouw van gele baksteen met een klokkentoren. Vanaf 2012 is het station gemoderniseerd en ingericht voor de TGV. Mijn reisgenoten waren inmiddels in diepe slaap gevallen. In de stoel schuin tegenover me zat een vrouw op leeftijd die erg haar best had gedaan om op Yoko Ono te gelijken. Dat moet je dus niet doen. Het is onmogelijk om een tijdloze legende te imiteren. Als je in de zestig bent moet je niet proberen er als twintig uit te zien. Achter me werd hard gesnurkt. Ik verbaas me telkens weer over het gemak waarmee mensen in slaap kunnen vallen.

En ik verbaasde me ook over de bouwputten langs het spoor. Het leek wel of heel België op de schop was! Nu kan dat ook geen kwaad … Achterstand buurten en krottenwijken liggen vaak tegen spoorwegen aan. Het zijn oude buurten die vaak verwaarloosd zijn en door de jarenlange uitstoot van rook en stoom vergaan zijn. Achter de ramen hangen verschoten gordijnen en aan de muren zijn satellietschotel geschroefd. Hier en daar staat een boom maar vaker zijn de tuintjes ingericht als vuilnisbelt of parkeerplaats. Tussen Antwerpen en Brussel is de armoede bijna tastbaar. Na Brussel stormt de Thalys langs oude slagvelden door naar het eindstation: Gare du Nord.Paris Gare du Nord | witchwithaviewGare du Nord is in 1865 geopend en daarmee het oudste station aan de route. Met 180 miljoen passagiers per jaar is het drukker dan de luchthavens van London, Frankfurt en Amsterdam tezamen! En dat kan je dan ook merken. Als je trein verlaat loop je in een grote stroom mensen langs het spoor naar de centrale hal. Naarmate je dichterbij komt neemt het lawaai toe. Duizenden mensen lopen schijnbaar kris-kras door elkaar en moeten schreeuwen om zichzelf verstaanbaar te maken. Pas na een paar minuten zie ik enige logica ontstaan in de chaos. Zo staren op diverse plekken mensen in de lucht naar een van de gigantische vertrekborden en even verderop staat een lange rij wachtenden voor de kiosk. Maar dan komt de verrassing. Zodra je de poort van Gare du Nord uitloopt lossen die mensen op in rook. Hoe groot het station ook is, Parijs zuigt de passagiers op als een spons. Nog heel even zie je een rijtje wachtenden bij de taxi staan en dan zijn ze weg. Natuurlijk komt dat doordat de meesten met de Metro verder reizen en het station niet verlaten voor de vervolgtrip. Maar het effect is heel apart. terminus_nord_salle2In Brasserie Terminus Nord beëindig ik mijn reis terug in de tijd. Nadat ik door de Gerant naar mijn tafel was begeleid en eens goed onderuit zakte controleerde ik of er nog iets was veranderd sinds mijn laatste bezoek. Ik kon het niet ontdekken. Sinds het bedrijf in 1925 was opgericht is het interieur nagenoeg hetzelfde gebleven. Althans volgens zij die het kunnen weten. De inrichting van met invloeden van Art Déco en Art Nouveau ademt de sfeer uit van het begin van de vorige eeuw. Ondanks dat er al jaren niet meer mag worden gerookt, ruik je nog steeds de lucht van Bastos en Gauloises Blue. Car si la brasserie met tant de cœur à vous souhaiter bon voyage, c’est parce qu’elle comprend bien au fond qu’elle est votre destination. Gelukkig smaakt de koffie nog steeds naar water…

De bloggende terras-tijger – Snaveltjes

koffiefabriek gouda

koffiefabriek gouda

De terrassen zijn bijna allemaal dicht. Het ene terras dat nog open is, overdekt en met verwarming, zit vol met rokers. Luidruchtige rokers. Die combinatie laat ik even aan me voorbijgaan. Tijd voor het overdekte terras: het cafe!

Gouda heeft een cafe dat zich de Koffiefabriek noemt. De Koffiefabriek staat voor het tweede opeenvolgende jaar in de AD top 10 van beste koffiezetters in Nederland.

In de Koffiefabriek zit ik liefst aan hetzelfde tafeltje. Kan ik alles goed overzien en het commentaar van de bediening horen. Om 10.55 waren er nog 10 tafeltjes vrij, en om 11.00 was het vol. Kwamen er tot voor kort voornamelijk twintigers en dertigers, nu zat de zaak ineens vol met dames van een jaar of zestig. Vol met mij en snaveltjes. Hadden allemaal het AD gelezen …

SNAVELTJES! Ik word doodnerveus van ze. Ze zitten maar te kwekken en druk te zijn alsof ze de eigenaar zijn. En eisen dat ze hebben. Niets is er goed, alles moet anders en de bediening is traag. Vroeger weet je nog …

Snaveltjes lezen de Margriet of de Libelle en zijn sociaal zeer actief. Minstens twee keer in de week gaan ze lunchen en koffiedrinken met andere snaveltjes. Als een nest snaveltjes in je stamcafé neerstrijkt kan je beter een andere kroeg opzoeken.

De koffie was zoals altijd perfect en de bediening top. Je kon wel merken dat het drukker was dan normaal maar de meisjes bleven onverstoorbaar aan het werk en waren superattent. De kwaliteit is niet ten koste gegaan van de kwantiteit.

Na een tweede latte macchiato ben ik maar weggegaan. De verhalen van vrouwen van zestig gaan meestal over hetzelfde onderwerp. De kinderen, de kleinkinderen en de twintigste vakantie van dat jaar. Daar kan ik geen blog over schrijven.

De bloggende terras-tijger – De duif

reijngoud - witchwithaview

reijngoud - witchwithaview

Op de winderige hoek van de Schildersstraat, de Schiedamse Vest en de Witte de With, direct tegenover de winkel van Marlies Dekkers, zit Proeflokaal Reijngoud. Met meer dan 100 bieren op de kaart een echt proeflokaal.

Als je alle bier wilt proeven kom je niet meer thuis. Op de kaart staan exoten als Brewdog Punk IPA en Liefmans fruitbier. Ik houd het voorlopig althans op een Maredsous Blond. Net even wat anders, nog net niet dodelijk.

Het gezelschap is heterogeen. Natuurlijk veel studenten, maar ook een verdwaalde hoogleraar en een erkende Nerd. Van de laatste categorie zijn er trouwens wel meer dan een. De bediening is prima en het bier niet te koud. Nu even wachten op de collega’s om de bitterballen te testen. Een minpuntje is de wind. Met een paar glazen schotten zou het leven een stuk aangenamer zijn.

Voor de bloggende terras-tijger is hier niet veel te beleven. Het straatlawaai is te heftig om een goed gesprek af te luisteren. Maar genieten met mijn ogen kan ook natuurlijk.

De duif

Naast me is een duif geland. Op het eerste gezicht een doodnormale stadsduif. Afgereden pootje, grijze veren en een verzopen kop. Maar in zijn ogen, het is een hij, ligt het verdriet van een heel leven besloten. Het bombardement, de hongersnood, met een beetje fantasie kan je lief en leed ontwaren in die donkere kijkers. Hij lust geen bier. Ook geen pinda’s. Rare d(r)uif.

Aan het tafeltje rechts naast me is een jongen gaan zitten waarvan ik eerst dacht: waar blijft zijn vriend. Maar toen ik opnieuw naar rechts keek was er een bloedmooie dame aangeschoven. Opgestoken haar, kam in de knot en de lippen van Angelina Jolie. LBD en Jimmy Choo maken de looks compleet. Jammer dat ze rookt. Maar geloof me, ik zou het niet merken. Meteen verliefd natuurlijk. Een beetje tijger …

De duif is verdwenen. Opgevlogen of door het asfalt gezakt. Kan ik niet beoordelen. Maar wacht! Hij is een tafel opgeschoven. En zit nu lekker dicht bij het meisje van mijn dromen. Ja, het kan snel gaan, hoewel ik alleen haar rug kan zien, ik heb nu al amoureuze fantasieën. Was ik maar een duif. Dan kon ik zinder blikken of blozen onder haar tafeltje gaan zitten.

Het terras begint nu echt vol te lopen. De kantoren gaan uit en de loonslaven schuiven aan. Gezellig. Een leuk terras. Goed om nog eens langs te komen.