8 augustus – wind

wind - witchwithaview

Op een dag als deze kan ik nooit besluiten wat te doen. Zuchtend leg ik m’n boek neer, en staar moedeloos naar buiten. Een prachtig reisverhaal van Cees Nooteboom over Patagonia, subliem geschreven, je kan de spitse bekken van de lama’s bijna aanraken.. Toch lukt het niet om mezelf te onttrekken aan een algemeen gevoel van onbehagen, een grauwsluier op een pasgewassen tafellaken is op me neergedaald. Wind.

De schoorsteen staat als een valse dwarsfluit te blazen. De lokale Turkse tortel vliegt ondersteboven voorbij, pootjes in de lucht, klaar voor de middagwip. Ha, kijk daar word ik al wat vrolijker van: ik zie die duifjes de liefde al vliegend bedrijven! Wind. Heel veel wind.

De wind maakt me onrustig, Er is te veel wind om te zeilen, er is te veel wind om zonder overdreven hoge hartslag in de kroeg aan te komen. De wind belemmert me het dromen, anders kon ik nog wel een verhaal schrijven over liefde en verleiding, maar vandaag? Vandaag waait het te hard om aan slanke lijven, stomende sex of intense hoogtepunten te denken. Vandaag even niet. Wind. Morgen waait het minder.

De blog awards zijn uitgereikt. Geenstijl zal wel gewonnen hebben, maar er was ook vrouw genomineerd. Weet niet echt een goede term voor een vrouw van veertig plus die schrijft als een huppelkutje van twintig. De Amerikanen hebben daar stapels namen voor. Maar goed. Een vrouw die van leuke dingetjes houdt, jonge jongens en handbediening. En daarvan verslag doet in haar blogje. Deze aflevering ging over de elektrische uitvoering van de eenvinger methode…

Laat maar. Ik ga niet herhalen wat voor heerlijke momenten ze allemaal heeft beleefd. Daarvoor waait het te hard, en bovendien, als ik iets erotisch wil lezen schrijf ik het zelf wel! En doe ik zelf het veldwerk natuurlijk. Wind. Nog steeds heel veel wind.

Een aantal jaren geleden zat ik naar een film te kijken met Kathleen Turner. ‘Body heat’ . Er waait een bloedhete verschroeiende wind, de windlichten tinkelen en de man staat buiten. In een witte jurk, zo’n cliché ding die meer onthuld dan bedekt staart ze hem aan vanachter de getraliede ramen. De film zit vol foute cliché’s als ik eraan terug denk, maar who cares. Ik was dertig jaar jonger dus ik zag alleen een natte droom op het beeldscherm. Wild loopt de man om het huis heen, alle deuren zijn op slot natuurlijk, en smijt tenslotte uit pure wellust een stoel door het raam. Om zich direct op haar te storten. Wat wind al niet met je kan doen!

Al met al knap je hier wel vanop! Hoewel … Kathleen Turner zou mijn moeder, nou ja bijna, kunnen zijn. En dat is toch weer tamelijk ontnuchterend … Blowing in the wind.

3 augustus – waarom ik blog

Selfie of Caya and Geert - Gouda | Witchwithaview

Waarom blog ik?

Ik schreef mijn eerste blog onder het pseudoniem WitchwithaView in 2005. Facebook bestond al wel, maar in Nederland was het Hyves dat de boventoon voerde. Naast Hyves en Facebook bestonden er tal van andere social media sites, de een nog obscuurder dan de ander. Hyves was de place-to-be. Allerlei meer- en minder serieuze schrijvers stortten zich op dit medium. Het was al snel vreemd als je niet op Hyves zat.

Krabbelen, wie-wat-waar, porren en emoticons, Dingen die nostalgische gevoelens opwekken bij hen die op Hyves zaten. Hyves was het sociale netwerk van Nederland. De eerste berichtjes waren nietszeggend en ongeveer even lang als een tweet. Maar toen de mogelijkheid zich voordeed om foto’s te uploaden ging ik al snel los. Foto’s combineren met tekst en die zelf publiceren. Een nieuwe hobby was geboren.

Teruglezend en terugkijkend verbaas ik me over de stortvloed aan proza die over het net is uitgestort. Kennelijk was dit de uitlaatklep waarop velen zaten te wachten. Helaas was niet alles goed geschreven. Veel wat geschreven werd kon beter nooit geschreven zijn. Ik weet zeker dat ook ik stukjes heb geschreven die ik beter niet had kunnen publiceren. Tenenkrommend slecht en vol fouten. Ik krijg rode wangen terwijl ik dit schrijf. Waarom blog ik dan nog steeds?

Blog ik om er bij te horen? Om anderen te laten delen in mijn gemoedstoestand? Om waardering te oogsten? Waarschijnlijk een beetje van alles. Nog steeds vind ik het leuk om veel reacties en Likes te krijgen. Maar toen ik begon leek het wel of ik alleen schreef voor de waardering. Na verloop van tijd sloop er een ander, meer persoonlijk element in de stukjes die ik schreef: onzekerheid. Ik zat opeens aan de verkeerde kant van de vijftig …

Een midlife crisis bestaat niet en is uitgevonden door de commercie. En als hij al bestaat is het iets voor anderen. Ik kon onmogelijk bij al die sukkels horen die spontaan verliefd werden op meisjes van twintig, te jonge kleding droegen of motor gingen rijden. Motorrijden doe ik mijn hele leven al, op alle andere punten ben ik schuldig. Alles wat erover geschreven is, is waar. Onzekerheid, verliefdheid, onredelijke eisen aan jezelf en anderen stellen, geldingsdrang. Ze kwamen allemaal voorbij.

Toch was niet alles negatief. In zekere zin heb ik mezelf opnieuw uitgevonden en deels ook teruggevonden. Oude waarden in ere hersteld en nieuwe waarden aangenomen. Je ziet dat terugkomen in de stukjes die ik heb geschreven. En dat is voor mij heel waardevol. Het geeft een beeld van de ontwikkeling die ik als mens heb doorgemaakt. Wat begonnen is als een roep om waardering is nu een blog geworden waar ik mezelf echt in herken. Foto’s in combinatie met korte verhalen. WitchwithaView.

16 juli – Droomhuis

Casa-del-Acantilado-Fran-Silvestre-Arquitectos-flodeau.com-11

Ik heb gisteren de loterij gewonnen! En nu ga ik mijn droomhuis bouwen…

Als ik de loterij heb gewonnen, als ik een miljoen heb … Dan! Dan koop ik een Porsche, een X-yacht, ga ik morgen zeilen bij St-Barth en overmorgen skiën in Gstaad. Vervang ik mijn hele garderobe en laat me een maatpak aanmeten door Carl Lagerfeld. Tenzij die al is overleden natuurlijk. Dan maar door Calvin Klein. Je begrijpt wat ik bedoel.

Maar … stel dat het echt een keer gebeurt! Dan! Dan laat ik een droomhuis bouwen. Door Fran Silvestre. Een huis op een berg met uitzicht op Grand Harbour. In Malta. Half in de rots uitgehouwen, half aan de klif hangend. Op het dak een zwembad, in de tuin een helipad voor  de Augusta Westland Helicopter. Want dat woon- werkverkeer op Malta is zoo druk…

Want laten we nu eerlijk zijn. Als miljardair blijf ik wel gewoon werken nietwaar? Zou jij toch ook doen?  Dus elke morgen snel ontbijten, gauw een espresso uit de Kees van der Westen Speedster en hup! Naar het vliegveld. Fluks de chopper gestart, via de app de airco van de Gulfstream V aangezet en als een wilde naar Schiphol gevlogen. Snel naar Utrecht met de Bentley en aan het werk …

Geloof je het zelf? Ik zou niet meer van m’n berg afkomen.  Dream on baby.

5 maart – Andersom!

Broekjes-aan-de-waslijn

Ik begrijp niet dat je dat niet begrijpt! Het is toch zo eenvoudig. Als je nu eens niet zo stronteigenwijs was … In het vervolg doe ik het zelf wel! Kijk niet zo verongelijkt kreng!

Je wilt nooit luisteren.. Heb je van je moeder. Net als die lange tenen. Ik kan niets, helemaal niets, tegen je zeggen zonder dat je kwaad wordt. Broeken hang je aan de band op, en niet aan de pijpen. Je krijgt kreuken en ze drogen minder snel. Sukkel!

‘Geïnspireerd’ door 365 days of Writing prompts.

3 maart – Echt niet

gymzaal

Het angstzweet liep over mijn rug. Ik wilde hier echt niet zijn. Kon ik maar stilletjes verdwijnen of in rook oplossen. Maar dat kon niet. Ik was tenslotte 10 jaar en liet me niet kennen!

Op woensdagmiddag hadden we gym. Dat was best leuk. De ringen, het paard en de bok waren leuke uitdagingen en klimmen kon ik als de beste. Gym duurde bijna twee uur en het laatste half uur gingen we voetballen. Of handballen. Het ergste halfuur van de week.

Ik werd al nerveus tijdens de laatste oefening. De vernedering zou binnen een paar minuten beginnen. Het kiezen van het team.

Zoals gebruikelijk wees de gymleraar twee jongens aan die om beurten een klasgenoot mochten uitkiezen. Ik was altijd een van de laatste die ze kozen. Niet omdat ik niet kon voetballen, welnee, gewoon omdat ik betere cijfers haalde. Afgunst. Maar dat had ik pas veel later door.

Een hekel aan sporten heb ik niet gekregen. En met die onzekerheid is het ook goedgekomen. Maar toen was de gymzaal een plek waar ik echt niet wilde zijn!

‘Geïnspireerd’ door 365 days of Writing prompts.

28 Januari – Ode aan een speeltuin

pelikaan

Telkens als ik langs Haastrecht rijd kom ik langs een oude speeltuin. Onder aan de dijk, langs de Provinciale weg ligt het kinderparadijs verborgen achter de oude wilgenbomen. De Kleine Betuwe heeft nog altijd een bijzondere aantrekkingskracht op me.  Vooral het vliegtuigje, de Pelikaan, blijft me fascineren. Ik heb er vaak mee ‘gevlogen’.

De Kleine Betuwe is in 2005 gesloten. Na zestig jaar wilde de familie Bolk het rustiger aan doen. Sindsdien zijn er geen kinderen meer geweest. Eeuwig zonde dat er geen koper voor is gevonden. Waarom het Nederlands Openluchtmuseum dit erfgoed niet heeft verworven is mij een raadsel.

In de eerste jaren na de sluiting werd het gras gemaaid, de wilgen geknot en de rommel opgeruimd. Verleden tijd. Wat rest is nostalgie. De Pelikaan zal nooit meer vliegen.

‘Geïnspireerd’ door 365 days of Writing prompts.

27 January – Sliced bread

sliced bread

The next best thing since sliced bread is zo’n uitdrukking die je liever niet vertaald. Je krijgt dan zoiets als: ‘De beste uitvinding sinds gesneden brood’. Klinkt niet, bekt niet. Maar we moeten ergens beginnen. Bij appels dus. Waarom? Eva at een appeltje. Dus waarom niet?

Apples are the next best thing since sliced bread

‘The next best thing’? In het paradijs at Eva een appel ondanks dat God het haar verbood. Einde paradijs. De verleiding van een appel is dus groter dan leven in het het paradijs. Wow. Nu is er een klein probleem. Er was nog geen ‘sliced bread’. Dus wellicht moeten we de stelling omdraaien.

Sliced bread is the next best thing since the invention of Paradise and the temptation of Eva

Dat opent andere perspectieven! We slaan 5.000 jaar (of meer) over, vergeten de schilderkunst,  vergeten sex, vergeten het internet. Grote sprongen in de geschiedenis maar ok! Het is vrijdagmiddag en dus: VrijMiBo!

VrijMiBo’s are the next best thing since sliced bread

Nu komen we ergens. Hangen aan de bar, stoer praten over fictie en feiten, stiekum flirten met het mooiste meisje van de afdeling, biertje erbij, bitterballetje. Geen idee hebben wat je de afgelopen week eigenlijk hebt gedaan en dan: weekend. Even niks. Geen telefoon. Geen vergadering. Geen werk. Niets. En dus kom ik tot de conclusie dat op de vraag: ‘The next best thing since sliced bread’ maar een antwoord mogelijk is.

Sliced bread is the next best thing

‘Geïnspireerd’ door 365 days of Writing prompts.