Categories
kort verhaal

Wish you were here

Ik werd vanmorgen wakker om een uur of vier, het kan half vijf zijn geweest. Helemaal zeker weet ik het niet meer.En het eerste wat ik hoorde, of althans wat ik dacht te horen was

‘How I wish, how I wish you were here’

Geloof me, ik ben naar beneden gelopen om te kijken of de muziek aanstond. Geen geluid in de woonkamer. Niemand aanwezig.

Wish you were here. Ik wil het zo graag dat ik me dingen begin in te beelden. Muziek hoor waar geen muziek is.

‘We’re just two lost souls swimming in a fish bowl…’

Je bent dichtbij maar toch eeuwig ver weg.

Ik kan de auto pakken en de 25 km in een kwartiertje overbruggen. Ik kan de fiets pakken en in een uurtje voor je deur staan. In deze nieuwe wereld zijn dat geen opties. In deze nieuwe wereld zijn afstanden weer eenheden die tijd kosten.

Afstanden die soms nooit meer worden overbrugt. Ons leven laat zich niet meer vangen in afstanden. Een meter is een eenheid die niet meer in tijd is uit te drukken. Elke meter kan de kortste weg naar de eeuwigheid zijn. Elke meter is oneindig.

De hele wereld is een No Go Area geworden.

How I wish, how I wish you were here
We’re just two lost souls
Swimming in a fish bowl
Year after year
Running over the same old ground
And how we found
The same old fears

Wish you were here …

By Geert Smits

Photographer | Graphic Designer | Writer | Dutch | Rotterdam

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s