Eeuwig jong …

Tand des tijds

We gaan allemaal van strak naar slap. Elk deel van ons lijf veranderd zichtbaar en de onderdelen die niet direct in beeld zijn verouderen ook. Zichtbare en onzichtbare kenmerken van onze leeftijd. Onze huid verkleurd, de billen worden slap en de handen krijgen vlekken. Niet echt fraai. Maar onvermijdelijk. 

Men zegt dat in ouder worden ook schoonheid schuilt. Schoonheid van een andere orde dan het gebruikelijke plaatje van Vogue. Kwetsbaarheid als schoonheidsideaal. Fragiele oudjes die in gouden jaren van het leven samen genieten van de avondzon. Verweerde mannenkoppen die ons genadeloos hard aanstaren. De grijze lokken van bejaarde fotomodellen. Allemaal clichés.

Net zoals de meisjes in Harpers Bazaar en Vogue voldoen aan een gecreëerd schoonheidsideaal zijn ook de oudere modellen gefotografeerd om een beeld neer te zetten dat niet klopt met de werkelijkheid. Oud worden is onvermijdelijk en helemaal niet fraai. Hoe je ermee omgaat is een ander verhaal. Maar het blijft gewoon verval van het lichaam. 

Bekende fotografen zoals Stephen van Fletteren en Koos Breukel zijn erin geslaagd om visueel aansprekende beelden te maken van  karakteristieke koppen. De bekende diepe groeven en zware wenkbrauwen spatten van het scherm af. Prachtige foto’s. Maar of ze iets te maken hebben met de alledaagse werkelijkheid van het ouder worden? Het beeld is vaak mooi doordat het confronterend is. Niet omdat de afgebeelde persoon nu opeens zo mooi is geworden.

Nu vergelijk ik dit type portretfotografie met de verbeelding van het schoonheidsideaal. Dat we ondanks dat we ouder worden altijd blijven nastreven. Waarom willen we aantrekkelijk zijn en, vooral blijven? Alle diepe beschouwingen daargelaten, als ik voor mezelf spreek, wil ik er gewoon bij blijven horen. Bij jonge mensen. Bij prachtige lijven en fantastisch optimisme. Omdat ik dan jong blijf. Omdat wij in de westerse maatschappij ouder worden als een ziekte zien die nooit meer overgaat.

Niet voor niets verzinnen we allerlei termen om onze uiterlijke leeftijd te verbergen. ‘Oudere jongeren’ en ‘jongere ouderen’. Een veelgehoord gezegde is ‘je bent net zo jong als je je voelt…’. Nieuw in de serie wanhoopskreten is: ’50 is het nieuwe 40′. Bullshit. Verval blijft verval. Na ons 25ste levensjaar takelen we af. 

Vraag is of het erg is natuurlijk. De een heeft er veel meer moeite mee dan de ander. Het is maar net in hoeverre je een autonoom mens bent of niet. Of je omgeving veel invloed op je uitoefent.  

Ik heb geen illusies. Ik ben gevoelig voor wat anderen van mij vinden. Niet dat ik mezelf ‘mooi’ vind of ooit mooi heb gevonden. Ouder worden is niet iets waar ik blij van word. De groep waar ik bij wil horen verdwijnt omdat ik gewoon te oud voor hen ben geworden. En toch … toch ervaar ik iets bijzonders. Mensen kijken anders naar me. Oordelen anders over me. Luisteren meer naar wat ik zeg, hoe ik het zeg en waarom ik het zeg. Want ondanks dat ik vanaf 25ste lichamelijk verouderd geldt dat niet voor mijn geestelijke en intellectuele ontwikkeling. Ik groei daarin nog dagelijks. Dankzij of misschien wel ondanks mijn leeftijd. 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s