De doodgeboren lente

Lammetjes die over het veld huppelen. Elzenpropjes aan de boom, zwanger van het stuifmeel, de eerste hommel die tegen het raam aan knalt. Bommen in Libië. Een vrouw van 63 die een kind krijgt.

Lente. De zon schijnt weer, de terrassen lopen vol en de eerste speeddates zijn gemaakt. Ik word er een beetje triest van. Er komt gewoon teveel informatie op me af. Mijn fout is dat ik het allemaal wil verwerken, het een plaats wil geven. Dezelfde fout die mijn vader maakte toen ik mijn eerste computer liet zien.

‘Maar hoe werkt dat dan precies?’ Ik keek hem vol ongeloof aan. ‘Pa, wat maakt dat nu uit? Het ding doet het gewoon, en het gaat om het resultaat.’ Zelf geloofde ik daar ook niet in, maar ik was van de discussie af. Mijn vader wilde het gewoon snappen. Net zoals ik het nu wil snappen. Soms wil je teveel begrijpen.

Ik kan bijvoorbeeld niet begrijpen dat een vrouw van 63 nog een kind wil. Ho! Wacht! Zij wil een kind. Zij. Of dat kind haar als moeder wil? De reken-sommentjes, kind 10, moeder 73, doen geen recht aan het drama. Het kan dus het mag, dus het moet. Je moet het die vrouw nageven, ze is jong van geest. Een jaar of 13 schat ik zo. Nooit de pubertijd te boven gekomen. Als ik het heel venijnig zeg: waarom is dit toegestaan, de begeerte naar een kind door een bijna bejaarde vrouw, terwijl een man een meisje van 13 niet mag begeren? Mijn persoonlijke mening is dat het alle twee verwerpelijk is.

Mensen halen hun schouders op. Die dingen gebeuren nu eenmaal. Ik moet het gewoon niet willen begrijpen.

Over oorlogen hoefde ik mijn vader niets uit te leggen. Hij vertelde mij er trouwens ook niets over. Maar zoals zovelen die ‘de oorlog’ hebben meegemaakt heeft het hen voor het leven getekend. En in die mate dat wij, de na-oorlogse generaties, verder van hen weg staan dan dat we ons ooit realiseren. Dat is iets dat wij niet begrijpen, hoe goed we ook ons best doen. Als er bommen op Libië vallen, weten zij hoe dat klinkt, voelen ze opnieuw de schokgolf. Sluiten ze hun oren voor het gegil en gekrijs van de gewonden. Zien ze de beelden van toen, van 70 jaar geleden.

Lammetjes die over het veld huppelen, hommels die zoemen. Een eeuwig terugkerend spektakel. Iets dat ik telkens meemaak zonder het ooit te willen begrijpen.

3 Comments Add yours

  1. ank says:

    We leven in een maatschappij waarin al lang geen “nee” meer geaccepteerd wordt.
    Alles moet kunnen en vooral ook mogen.
    Ik vind het heel normaal om daar niet in mee te gaan, ik durf dat wel, tegen anderen in gaan, zo van “Kom op zeg, waar gaat dit over?”
    Pas dan kom je erachter dat die anderen dat ook zo ervaren, maar gewoon met de grote hoop mee willen praten.
    Dat het mag, omdat het kan.

    Daarom is het soms gewoon zo fijn om heel simpel naar de lammetjes en hommel te kijken, zonder ook maar mij iets af te vragen en even niet te denken aan oorlog en tsunami.
    Voor mij is het zelfs noodzaak om met beide benen in deze wereld, met alles wat er gebeurt, te kunnen blijven staan.

    Leuke nieuwe lay-out van je website. Ik ben voor zwart als achtergrond, mooi!!! Komt vast ook door de lente…

    Like

  2. Rob Alberts says:

    Vandaag reageerden de meeste leerlingen ook met ongeloof op het bericht van de 63-jarige Friesin. Maar dit bericht is gewoon niet te begrijpen.
    Vriendelijke groet.

    Like

    1. GeertSchmitz says:

      Ha Rob,
      Nee ik begrijp het ook niet. Word er zelfs boos van en dat is niets voor mij.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s