Een zilveren meer van leugens

Een muur. De invloed van
mensen dringt nauwelijks tot me door.
Ik voel onzekerheid, ervaar
verlangen, hunkering.

Ik sta open, ben kwetsbaar,
boor een heel klein gaatje in de muur,
gluur voorzichtig naar buiten.
Word verblind door een wereld anders dan gedroomd,

Een zilveren meer van leugens …

Mijn moeder, mijn vader eten zonder
woorden. Tussen gebed en dankwoord.
Nooit: ‘Hoe gaat het met jou?’

Zover verwijderd van mijn werkelijkheid.

8 thoughts on “Een zilveren meer van leugens

  1. Ja heel mooi beschreven! En herkenbaar voor velen ..

    Mijn vader en moeder waren ook nooit spraakzaam en dat kwam vooral door mij en broertjes en zusje, ze kwamen nooit tussen al die verhalen van ons! 😉

    Like

  2. Ja heel mooi beschreven! En herkenbaar voor velen ..

    Mijn vader en moeder waren ook nooit spraakzaam en dat kwam vooral door mij en broertjes en zusje, ze kwamen nooit tussen al die verhalen van ons! 😉

    Like

  3. Verdrietig, maar erg mooi geschreven Geert.
    In je woorden voel ik de kille leegte, de kwetsbaarheid en de onbenoemde verlangens van het kind. Mooi dat je het nu alsnog kunt verwoorden, en hoe! Van al die ingewikkelde wirwar aan onvervulde kind-verlangens en verwarrende onzekerheid de essentie kunnen benoemen, is knap.

    Like

  4. Een zilveren meer van leugens …

    Nooit: ‘Hoe gaat het met jou?’

    rillingen

    het was een werkelijkheid

    eindelijk bevrijd!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s