Mijn eerste en laatste liefde

1966. Mijn eerste rijles.

Paardrijles wel te verstaan. Ik was 8 of 9 jaar oud toen ik voor eerst op de rug van een paard kroop. Een pony ongetwijfeld maar voor mij het mooiste paard dat er bestond. Pasha. Groot, glanzend en best wel eng. Eng zou ik nu niet zo snel meer gebruiken natuurlijk, maar voor een jongetje van 8…. Eng dus.

De paarden stonden naast elkaar in de stal, en het rook er anders, naar mest natuurlijk, maar ook naar historie, naar ridders en avontuur. Vrijheid. Prins Valiant, Ivanhoe, Robin Hood. De stal was een poort naar de toekomst. Mijn toekomst. Pasha en ik begrepen elkaar. Alle twee jong, met nog een leven voor ons. Laat ons maar leven, verliefd worden, kinderen krijgen.

Mijn onschuld ging over in pubertijd en paarden werden minder en meisjes meer interessant. Mijn eerste liefde die minder woog dan pakweg 500 kg was Helga.

De liefde was niet wederzijds, dat was helder. Dat wil zeggen, voor haar, niet voor mij. Helga was een echt paardenmeisje, voor haar is de liefde voor paarden nooit verdwenen. Mijn liefde voor Helga en paarden gingen ondergronds. Maar verdwenen niet.

2009. Mijn eerste rijles sinds 35 jaar. Ik ben 51 jaar en nerveus. Paarden zijn groot, en (ik durf het bijna niet te zeggen) best eng. Eng in een andere dimensie. Eng omdat ik mijn onbevangenheid kwijt ben, mijn onschuld ben verloren. Eng omdat paarden teruggeven wat je hen geeft. Omdat paarden exact je stemming kunnen reflecteren.

Je een spiegel voorhouden.

Ik voel mezelf kwetsbaar. Valt het tegen dan zijn de illusies van mijn jeugd beschadigd. Vernietig ik een deel van mezelf. Onherstelbaar.

Ik kijk in de spiegel en zie weer die jongen uit 1974, onbevangen, vol energie, vol levenslust. Dromer. Bluffer. Licht narcistisch. Verlegen en onhandig. Mijn ogen stralen. Ik ga weer paardrijden. Niet erachter, maar erop.

Robin is 20 jaar. Zeg maar mijn leeftijd op z’n paards. Een bruine vos. Alle twee hebben we een heel leven achter de rug. Vol liefde en kleine desillusies. Robin en ik begrepen elkaar. Direct. Vriendschap.

Robin accepteerde mij op zijn rug en gaf mij het zelfvertrouwen dat alleen echte vrienden kunnen geven. Paarden zijn doodeerlijk: als je het niet verdiend hebt krijg je het niet.

De cirkel is rond. Na 35 jaar voel ik, weet ik weer dat paarden en ik soulmates zijn.

En ik nog steeds niets van vrouwen begrijp.

Maar altijd weer verliefd zal worden. En weer een Helga ontmoet, ontmoet heb.

laat mij maar verliefd worden, stommiteiten begaan, van mijn vrouw houden, met de kat dollen, flirten met de buurvrouw, laat mij maar leven.

Laat mij maar.

Droom alsof je eeuwig zult leven. Leef alsof je vandaag zult sterven.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s